CH2 – Moi rodzice włamali się do mojego domu z ekipą przeprowadzkową… żeby oddać go mojemu bratu…

Celeste wzdychała przy kolacji: „To musi być miłe mieć tyle miejsca w domu, Sophio. Jest tak przytulnie dla jednej osoby ”.

Moi rodzice zamyśleni kiwali głowami, udając, że się nie zgadzają, podczas gdy tak naprawdę zgadzali się z nimi całą swoją istotą.

Marcus wtrącił się raz, kładąc dłoń na brzuchu Celeste, zanim jeszcze zaszła w ciążę. „Kiedy będziemy mieli dzieci, w tym studiu będzie ciężko. Dzieci potrzebują przestrzeni”.

Potem, jak w zegarku, mama zwracała się do mnie: „Sophia, czy ty nigdy nie czujesz się samotna w tym wielkim domu, sama?”

Nauczyłam się przez to uśmiechać.
Sączyć wino, gryźć się w język i liczyć minuty do deseru.

Ale te drobne komentarze były ostrzegawczymi wstrząsami przed trzęsieniem ziemi.

Wszystko osiągnęło punkt kulminacyjny trzy miesiące później.

Tej niedzieli przy stole panował dziwny rodzaj podniecenia. Wszyscy wymieniali spojrzenia, szeptali, uśmiechali się.

Uśmiech Celeste był szczególnie promienny.

„Nie jestem głupi” – pomyślałem. „Ona jest w ciąży”.

I miałem rację.

Marcus przekazał tę wiadomość z wyćwiczoną pokorą, trzymając ją za rękę, jakby objawiał światu cud.

Mama płakała. Tata poklepał Marcusa po plecach, jakby odkrył elektryczność.

„Gratulacje” – powiedziałem, szczerze się za nich ciesząc.

Ale moja matka nie mogła tego wszystkiego zostawić w spokoju.

„Cóż, przynajmniej jedno z moich dzieci da mi wnuki” – powiedziała znacząco, unosząc kieliszek z winem.

Powietrze zamarło. Marcus uśmiechnął się krzywo. W oczach Celeste pojawiło się coś ostrzejszego niż radość.

Potem Celeste odchrząknęła. „Właściwie” – powiedziała słodko – „rozmawialiśmy z twoimi rodzicami o czymś ważnym. Chodzi o naszą sytuację życiową”.

Odłożyłem widelec. „Co z nim?”

„Mieszkasz sama w tym wielkim domu z czterema sypialniami” – zaczęła. „Tymczasem Marcus i ja jesteśmy stłoczeni w kawalerce. A z dzieckiem w drodze, to nie do utrzymania”.

Nic nie powiedziałem, czekając na puentę, która nie nadeszła.

Moja mama wtrąciła się: „Sophia, teraz musisz zachowywać się jak prawdziwa siostra. Rodzina pomaga rodzinie”.

„Jak dokładnie?” zapytałem, chociaż strach już ściskał mi żołądek.

Mama nawet nie drgnęła. „Powinieneś oddać swój dom Marcusowi i Celeste”.

Te słowa były jak policzek.

Tata skinął głową. „To ma sens. Potrzebują przestrzeni. Mógłbyś wziąć ich studio. To uczciwe”.

Wpatrywałam się w nich wszystkich – Marcusa, Celeste, moich rodziców – każdy miał na twarzy ten sam wyraz samozadowolenia i pewności siebie, jakby ofiarowywali jałmużnę dziecku, które jest zbyt samolubne, by się nią dzielić.

„Nie” – powiedziałem, wstając. „Absolutnie nie”.

Ton mamy stał się twardszy. „Nie bądź samolubna”.