CH2 – Kiedy zemdlałam w pracy, lekarze wezwali moich rodziców. Nigdy nie przyjechali. Zamiast nich, moja siostra…

Część III: 

Pierwszy poranek w górach był jak budzenie się na innej planecie.
Żadnego brzęczenia telefonu.
Żadnych rachunków.
Żadnych wyrzutów sumienia.

Tylko promienie słońca przebijające się przez sosny i zapach kawy unoszący się z kuchni dziadka.

Znalazł tę chatkę lata temu – dwie sypialnie, weranda okalająca dom, dach skrzypiący w deszczu.
Dla niego to była po prostu stara inwestycja emerytalna.
Dla mnie to było pierwsze miejsce w moim życiu, które nikomu nie było winne przeprosin.

„Spałaś?” zapytał, gdy wchodziłam.

“Trochę.”

Nalał kawy do obtłuczonego kubka. „Wyglądasz lepiej. Nadal blada jak ściana, ale lepsza”.

Uśmiechnęłam się słabo. „Kolor jest przereklamowany”.

Zachichotał. „Podobnie jak rodzina, najwyraźniej”.

Nie kłóciłem się.

Siedzieliśmy w milczeniu, słuchając wiatru szumiącego w drzewach.
Po tym wszystkim, co się wydarzyło – szpitalu, kurateli, internetowym cyrku – cisza wydawała się wręcz brutalna.

Przez pierwsze kilka tygodni próbowałam udawać, że wszystko w porządku.
Odpisywałam na służbowe maile, pomagałam dziadkowi w obowiązkach domowych, chodziłam na zakupy do miasta.
Ale każdej nocy wracały te same sny:
piszczące monitory.
Pusty telefon.
Zdjęcie z Instagrama.

Dzień spędzony z rodziną bez dramatów.

Czasem budziłem się wściekły.
Czasem z pustką w głowie.
Ale za każdym razem przypominałem sobie: nie jestem już ich kontaktem alarmowym.

O to właśnie chodziło.

Pewnego wieczoru dziadek wyniósł ze strychu pudełko.
W środku znajdowały się stare listy – pożółkły papier, wyblakły atrament.

„Twoja babcia zachowała wszystko” – powiedział. „Nawet rzeczy, które bolały”.

Przejrzałam je – kartki urodzinowe, pocztówki, notatki od taty, kiedy był jeszcze dzieckiem.
Jedna przykuła moją uwagę:

Kochana Mamo,
przepraszam, że znowu Cię zdenerwowałam. Następnym razem zrobię to lepiej. Całuję, Robbie.

Robbie. Mój tata.

Wtedy do mnie dotarło: wcześnie nauczył się, że miłość to coś, na co się zasłużyło, będąc użytecznym.
I wtedy dał mi tę lekcję.

Uświadomienie sobie tego nie sprawiło, że mu wybaczyłam.
Ale sprawiło, że złość osłabła.

Kilka dni później pojechałam do miasta po zakupy.
Niewielkie miejsce – jedna główna ulica, dwie sygnalizacje świetlne, jadłodajnia, która wciąż miała neon.
Kasjer, kobieta w średnim wieku o życzliwych oczach, zeskanowała moje zakupy i powiedziała: „Nie widziałam cię wcześniej. Wakacje?”

„Coś takiego” – powiedziałem.

„Dobre miejsce, żeby zacząć od nowa” – odpowiedziała. „Ludzie przyjeżdżają tu, żeby odetchnąć”.

Tej nocy zapisałem tę frazę w notatniku:

Aby znów oddychać.