CH2 – Karen ze stowarzyszenia właścicieli nieruchomości sfałszowała akty własności, aby przejąć moją historyczną posiadłość — szkoda, że ​​jestem ekspertem od sporów gruntowych…

To było wszystko, czego potrzebowałem.

W domu przeszukałem archiwa mojej dawnej firmy.
Znalazłem: logo z czasów, gdy pracowałem jako inżynier budownictwa lądowego – Pike & Associates Land Surveying , rozwiązane sześć lat temu. Ktoś wskrzesił tę nazwę i ponownie zarejestrował ją w urzędzie stanu, używając nieco innego numeru EIN i mojego nieaktualnego pliku podpisów z publicznego wniosku o pozwolenie.

Wymieniony dyrektor? Robert L. Pike — nie spokrewniony, ale wystarczająco bliski, by zmylić leniwego urzędnika.

Kimkolwiek był, zbudował imperium fałszerstw, wykorzystując moje referencje jako rusztowanie. Każdy fałszywy plan działki zmieniał kilka granic, wystarczająco, by ukraść skrawki ziemi sąsiednim właścicielom. Nic dramatycznego – półtora metra tu, dziesięć metrów tam – ale na dziesiątkach działek sumowało się to do rzeczywistego obszaru.

To była elegancka kradzież, zaaranżowana przez kogoś, kto rozumiał psychologię papierkowej roboty .

Miałem silne podejrzenie, że prawdziwym mózgiem wcale nie był „Robert”.

Następnego dnia odwiedziłem Ash Hollow Real Estate Group , firmę wymienioną w dokumentach dotyczących rozbudowy Fox Glove Heights. W ich biurze unosił się zapach sosnowego środka czyszczącego i zysku. Recepcjonistka o imieniu Trish obdarzyła mnie uśmiechem zarezerwowanym dla nieproszonych gości.

„Przyszedłem porozmawiać z panem Langiem” – powiedziałem.

„Pan Lang jest na spotkaniu” – odpowiedziała. „Czy jest pan umówiony?”

„Nie” – powiedziałem – „ale używa mojego nazwiska w swoich planach, więc myślę, że będzie chciał mnie zobaczyć”.

To zadziałało.

Chwilę później w drzwiach pojawił się Carter Lang , deweloper i wszechstronny znawca. Idealne włosy, idealne zęby, uścisk dłoni, który próbuje jednocześnie dominować i czarować.

„Panie Pike!” powiedział zbyt ciepło. „Wreszcie, przyjemność po mojej stronie.”

Nie usiadłem. „Przestań udawać. Używasz sfałszowanych zaświadczeń o badaniu geodezyjnym z moim nazwiskiem”.

Zaśmiał się lekko. „Daj spokój, to tylko jakaś pomyłka urzędnicza. Mój zespół zatrudnił podwykonawcę – chyba twojego kuzyna?”

„Nie mam kuzyna.”

„W takim razie może…”

„Zaoszczędź to” – powiedziałem. „Wiem o spółce LLC. O sfałszowanych planach. O poszerzeniu granic. Kradniesz ziemię poprzez stopniowe pomiary”.

Jego uśmiech ani na chwilę nie zgasł. „Myślisz, że kogokolwiek to obchodzi? Każdy właściciel działki się podpisał. Chcieli większych podwórek, czystszych linii. Nikt nie czyta tego, co jest napisane drobnym drukiem, Pike. Powinieneś to docenić”.

Podszedłem o krok bliżej. „Przeczytałem wszystko ”.

Pochylił się, ściszając głos. „Więc wiesz, jak trudno udowodnić oszustwo, kiedy każdy podpis wygląda na autentyczny”.

„Może” – powiedziałem. „Ale nie muszę tego teoretycznie udowadniać. Muszę tylko poczekać na moment, w którym złożysz jeszcze jeden akt.”

Tej nocy zastawiłem pułapkę.

Korzystając z tego samego systemu monitorowania, który wykrył fałszerstwo Geraldine, stworzyłem fałszywy rejestr działki — fikcyjną zmianę granic w pobliżu mojej posesji z etykietą „Oczekuje na sprawdzenie: wymagany certyfikat Pike Survey”.

Gdyby Lang lub jego ludzie zbierali opiłki, żeby zrobić mi pieczęć, zobaczyliby ją i spróbowaliby ją przymocować.

O 2:47 rano mój system wysłał sygnał ping.

Ktoś przesłał plik ankiety z moim nazwiskiem i cyfrowym podpisem Langa. Znak czasowy pochodził z konkretnego adresu IP w sieci powiatowej.

A ta sieć?
To było biuro GIS , w którym Geraldine pracowała w ramach prac społecznych.

Kiedy przyszedłem następnego ranka, Geraldine była blada, zdenerwowana, rozdarta między poczuciem winy a strachem.

„Nie chciałam mu pomóc” – wyrzuciła z siebie, gdy tylko mnie zobaczyła. „Lang powiedział, że jeśli tylko wrzucę kilka plików, to problemy prawne wspólnoty mieszkaniowej znikną. Powiedział, że to niegroźne!”

Skrzyżowałem ramiona. „Fałszerstwo nie jest nieszkodliwe. To przestępstwo oszustwa gruntowego”.

Zadrżała. „Ma ludzi w biurze powiatowym – urzędników, notariuszy. Przeprowadzał zmiany planów w całym Renfield, zabierając skrawki ziemi, na które nikt nie zwraca uwagi”.

„I dałeś mu dostęp.”

Łzy napłynęły mi do oczu. „Myślałam, że uda mi się naprawić swoją reputację. Powiedział, że mianuje mnie wiceprezesem swojej nowej firmy deweloperskiej. Nie zdawałam sobie sprawy…”

Westchnęłam. „Zawsze myślisz, że kontrola pochodzi z papierkowej roboty. Nie jest. Pochodzi z prawdy”.

Ukryła twarz w dłoniach.