CH2 – DOSTAŁAM TELEFON Z NIEZNANEGO NUMERU. TO BYŁA MOJA CÓRKA, SZEPCZĄC. „TATO, POMÓŻ MI”. ZAPYTAŁAM…

„Przeanalizowaliśmy wyniki sekcji zwłok” – powiedział. „Badanie toksykologiczne wykazało obecność łagodnych środków uspokajających w jej organizmie. Nie na tyle silnych, żeby ją zabić, ale… dziwne”.

„Czasami brała leki” – powiedziałem. „Lęk”.

Skinął głową. „Może i tak. Z czystej ciekawości. Jeszcze jedno – GPS w twoim samochodzie zarejestrował dwa postoje w pobliżu miejsca wypadku”.

„Mówiłem ci” – powiedziałem spokojnie. „Szukałem ich”.

Wpatrywał się w moją twarz, jakby czytał drobny druk.
W końcu uśmiechnął się lekko. „Dobrze pan kłamie, panie Carter. Musiał ją kiedyś kochać”.

„Tak” – powiedziałem. „Dlatego jej nie ma”.

List

Pewnego wieczoru, sprzątając plecak Sophie, znalazłem złożoną kartkę papieru.

Esej szkolny: „Moje ulubione miejsce”.

Napisała:

Moim ulubionym miejscem jest pustynia. Tam znalazł mnie mój tata. Tam złe rzeczy przestają się dziać.

Usiadłem na skraju łóżka i czytałem to raz po raz.
Jej pismo drżało pod koniec, jak pamięć, która próbuje się nie poruszyć.

Tej nocy śniła mi się Lena.
Znów stała na pustyni, a kurz wirował wokół niej jak dym.

„Myślisz, że to już koniec?” zapytała.
„Myślisz, że cisza cię uratuje?”

Kiedy próbowałem odpowiedzieć, jej twarz podzieliła się na dwie części – w połowie kobieta, którą poślubiłem, w połowie coś pustego.
Potem się uśmiechnęła i ten dźwięk mnie obudził.

Usiadłem spocony i szepnąłem do ciemności: „To już koniec. Już po wszystkim”.

Ale sala mi nie uwierzyła.

Pewnego dnia, po sesji z Sophie, dr Mills poprosił mnie o spotkanie na osobności.

„Poprawia się” – powiedziała. „Ale jest… rozdarta”.

„Jak to?”

„Rysuje ciebie i siebie, ale nigdy nie rysuje swojej matki. Kiedy zapytałem dlaczego, odpowiedziała: »Bo mama gdzieś zniknęła«”.

Przełknęłam ślinę.
„Ona przetwarza traumę”.

„Tak” – powiedział łagodnie dr Mills. „Ale dzieci wychwytują emocje, których nie rozumieją. Jeśli ty nosisz w sobie poczucie winy, ona też je będzie nosiła”.

„Nie czuję się winna” – skłamałam.

Doktor Mills skinęła głową, jakby już to słyszała.
„Poczucie winy nie zawsze jest poczuciem winy. Czasami jest jak spokój”.

Była wczesna jesień, kiedy do moich drzwi zapukał nieznajomy.
Wysoki mężczyzna, po czterdziestce, opalony, w kurtce mechanika.

„Ty jesteś Danielem Carterem?”

“Tak.”

Poruszył się niezręcznie. „Nazywam się Ron. To ja jestem tym facetem, którego telefon pożyczyła twoja córka tamtej nocy”.

Puls mi podskoczył. „Ty… ją znalazłeś?”

Skinął głową. „Powiedziała, że ​​mama ją zostawiła. Biedne dziecko. Załatwisz ją, dobrze?”

„Nic jej nie jest” – powiedziałem ostrożnie. „Dziękuję”.

Podrapał się po szyi. „Dziwna sprawa. Próbowałem oddzwonić pod ten numer następnego dnia. Policja powiedziała, że ​​nie istnieje”.

„Był odłączony” – powiedziałem. „Tymczasowy telefon”.

Zmarszczył brwi, a potem wzruszył ramionami. „Chyba tak. Chciałem się tylko upewnić, że jest bezpieczna”.

„Tak” – powiedziałem. „Jest już bezpieczna”.