CH2 – DOSTAŁAM TELEFON Z NIEZNANEGO NUMERU. TO BYŁA MOJA CÓRKA, SZEPCZĄC. „TATO, POMÓŻ MI”. ZAPYTAŁAM…

Część 2 

Trzy dni później do szpitala przybyli dwaj detektywi.

Mieli jednolity wyraz twarzy mężczyzn, którzy widzieli zbyt wiele zakończeń.
Detektyw Moreno mówił głównie; jego partner, Price, po prostu patrzył.

„Próbujemy poskładać w całość wydarzenia” – powiedział Moreno. „Jesteś Daniel Carter, prawda?”

Skinąłem głową.

„Jesteś mężem zmarłej?”

Zawahałam się co do męża . „Tak.”

„Jechała w piątek późnym wieczorem do Barstow” – kontynuował. „Masz pojęcie dlaczego?”

„Powiedziała mi, że zabiera naszą córkę na weekendowy wypad” – powiedziałem. „To wszystko, co wiedziałem”.

Moreno otworzył notatnik. „Z zeznań twojej córki wynika, że ​​została porzucona na pustyni”.

Poczułam ucisk w piersi. „Ma osiem lat. Jest w szoku”.

Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę.
„Dziwna sprawa” – powiedział. „Znaleźliśmy ślady opon w pobliżu grzbietu – jeden zestaw wychodził, drugi podążał za nim. Wyglądało na dwa samochody”.

Spojrzałam mu prosto w oczy. „Szukałam ich po telefonie Sophie. Może to moje.”

Powoli skinął głową. „Może”.

Price w końcu się odezwał. „Zadzwoniłeś pod numer 911 z miejsca zdarzenia. Potem się rozłączyłeś”.