Część I 

Pierwsze promienie poranka wdzierały się przez wysokie okna Bazy Lotnictwa Marynarki Wojennej na Wyspie Północnej dokładnie o 7:15, malując długie sztabki złota na wypolerowanych płytkach podłogowych. W sali odpraw unosił się zapach spalonej kawy, starego papieru i świeżej pasty do butów – zapach tak charakterystyczny dla Marynarki Wojennej, że każdy, kto kiedykolwiek służył w wojsku, rozpoznałby go z zawiązanymi oczami. Rzędy krzeseł lśniły w świetle górnych lamp, ustawione z matematyczną precyzją. Oficerowie w mundurach khaki poprawiali kołnierzyki, sprawdzali wstążki, klikali długopisami i mamrotali ostatnie aktualizacje przed porannym spotkaniem w sprawie gotowości floty.

Baza zawsze miała wrażenie, jakby przed tymi odprawami oddychała. Każdy ruch był precyzyjny i precyzyjny. Nawet cisza nabierała dyscypliny. Rozmowy toczyły się cicho i rytmicznie, niczym kontrolowany szum ludzi żyjących w hierarchii, gdzie ranga mówiła głośniej niż oddech.

Jednak w chwili, gdy drzwi się otworzyły, cała atmosfera stanęła na baczność.

Kontradmirał Marcus West wkroczył do pokoju z siłą, której nie trzeba było przedstawiać. Odznaczony komandos Navy SEAL. Żołnierz z powołania. Człowiek, który nosił swój autorytet jak kolejny medal. Jego kroki odbijały się echem od ścian, ostre, pewne i wyczute, jakby były częścią musztry formacyjnej. Rozmowy natychmiast ucichły.

Rozejrzał się po sali ze swoim zwykłym półuśmiechem, sugerującym, że ocenia postawę, mundury i dusze jednocześnie. West słynął z inspekcji – na tyle sławnej, że żarty na jego temat krążyły na statkach przez pół świata. Jego uwagi były ostre, sarkastyczne, czasem zabawne, czasem okrutne. Ludzie i tak się śmiali. Śmiać się, inaczej ryzykować, że stanie się celem.

„Panie i panowie, pokażcie trochę energii” – warknął. „Wasza postawa nie powinna przypominać spuszczonego z powietrza fotela sako. Stójcie prosto. Nosicie mundur – więc zachowujcie się zgodnie z nim”.

Wśród oficerów rozległ się nerwowy chichot.

Ale na samym końcu długiego dębowego stołu siedziała kobieta, na którą większość z nich ledwo zwracała uwagę.

Kobieta, której obecność w pokoju nie spełniała żadnych oczekiwań.

Jej mundur był bez zarzutu, ale pusty – bez wstążek, odznak bojowych, nawet odznak stopnia. Bez koloru. Bez metali. Tylko cicha, nieskazitelna konformizm. Wyglądała jak ktoś z administracji, który wszedł do niewłaściwej sali. Taka obecność, która celowo była niewidoczna.

Na jej tabliczce widniał po prostu napis: J. Carter.

Jej postawa była wyprostowana, ale swobodna, jakby należała do tego miejsca, ale nie potrzebowała za to pochwał. Włosy miała zaczesane do tyłu z przepisową precyzją, a wzrok wpatrywał się w dużą mapę cyfrową wyświetlaną na przedniej ścianie – siatkę Pacyfiku, mieniącą się błękitem pod warstwami śladów sonarów i węzłów przekaźnikowych.

Nawet nie spojrzała na admirała Westa.

Jeśli w pomieszczeniu panował hałas, Carter wypełniał je ciszą.

Kontrast był uderzający, jeśli poświęciło się mu chwilę.

Większość nie.

West krążył wzdłuż pierwszego rzędu, aż jego wzrok padł na nią. Zatrzymał się, unosząc brwi z rozbawieniem.

„No cóż” – powiedział głośno. „Nie widziałem cię wcześniej. Co zamawiasz? Może kserokopiarkę?”

Potem nastąpił wybuch śmiechu — szybki, odruchowy, taki, który wynikał bardziej ze strachu przed tym, że stanie się kolejną puentą niż z czegoś naprawdę zabawnego.

Carter się nie poruszył.

Nie zarumieniła się, nie zaśmiała, nie broniła się.

Ona nawet na niego nie spojrzała.

Po prostu przewróciła stronę w teczce przed sobą i wpatrywała się w mapę.

Śmiech ucichł niezręcznie, niektórzy funkcjonariusze odchrząknęli. Kilku wymieniło spojrzenia. Nie chodziło o to, że zależało im na jej obronie; po prostu coś w jej milczeniu nie pasowało do typowego scenariusza.

Najbardziej zwrócił na to uwagę porucznik Daniel Reeves.

Reeves – bystry młody oficer operacyjny z krótko ostrzyżoną fryzurą i nerwową energią kogoś, kto trzykrotnie sprawdzał wszystko, co kiedykolwiek przesłał – podał jej teczkę z zaktualizowanymi notatkami z misji. Przyjęła ją cichym skinieniem głowy.

Nie mógł się powstrzymać, żeby znów nie spojrzeć na jej mundur. Żadnego stopnia. Żadnych odznak. Nic.

Kto przychodzi na spotkanie dotyczące gotowości floty ubrany w ten sposób?

I dlaczego wydawała się zupełnie niewzruszona, gdy admirał naśmiewał się z niej w obecności pięćdziesięciu osób?

Podczas gdy West rozpoczął wykład o standardach postawy i kontroli, Carter przeglądała teczkę z chirurgiczną precyzją. Nie przeglądała jej z obowiązku, lecz chłonęła. Tylko raz przerwała, wodząc palcem po zaznaczonej na czerwono linii sonaru w sektorze 4.

Reeves zmarszczył brwi. Nawet tego nie zauważył.

Dwóch oficerów kilka miejsc dalej szeptało o niej – administracja, może wywiad, może analityk wizytujący. Ktoś, kto prawdopodobnie wypełniał dokumenty dotyczące sieci i został tu przysłany przez pomyłkę.

Carter nie zareagował.

Ale kapitan Laura Hayes, siedząca po drugiej stronie pokoju, tak właśnie zrobiła.

Hayes miała ponad dwadzieścia lat doświadczenia w dowodzeniu. Widziała każdego oficera, jakiego mogła wyszkolić Marynarka Wojenna. Znała różnicę między niepewnością a powściągliwością. Między arogancją a świadomością.

Carter? Nie wahała się. Nie była onieśmielona. Nie była zdenerwowana.

Była spostrzegawcza.

A ludzie, którzy tak postępowali, zazwyczaj cieszyli się większym autorytetem, niż sugerowałby to ich mundur.

Hayes zanotował to w pamięci.

Spotkanie przerodziło się w nudną debatę o protokołach komunikacyjnych, gdy główny wódz podniósł rękę i zapytał o linię oznaczoną jako Theta-7 , wciąż aktywną w logach sieciowych.

Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, przemówił Carter.

Jej głos był spokojny, niewymuszony, ale precyzyjny.

„Ten kanał został naruszony dwa lata temu” – powiedziała. „Powinien zostać wyłączony z użytku”.

Wszystkie głowy się odwróciły.

Kilku oficerów parsknęło śmiechem.

Kontradmirał West uniósł brwi.

„No cóż” – powiedział – „może następnym razem wyślij notatkę, zanim zmienisz protokół marynarki wojennej”.

Więcej nerwowego śmiechu. Wymuszonego, cienkiego, niosącego ze sobą nutę dyskomfortu.

Carter nawet nie mrugnął.

Zakręciła długopis.

A potem wszystkie ekrany i tablety w pokoju zaczęły jednocześnie zawibrować.

Z głośników nad głowami rozległ się przenikliwy dźwięk alarmu. Na projektorach pojawił się czerwony tekst:

PRIORYTET ALARM ALFA AWARIA
BEZPIECZNEGO ŁĄCZA
SONARU OFFLINE

W ciągu kilku sekund połowa siatki Pacyfiku na murze pokryła się purpurą.

Wybuchł chaos.

Funkcjonariusze się krzątali. Głosy się nakładały. Palce waliły w klawiatury.

West wykrzykiwał nakładające się na siebie polecenia: „Sprawdź!” „Sprawdź krzyżowo!” „Czy to włamanie?!”

Porucznicy przekrzykiwali się.

Reeves poczuł, jak ściska mu się żołądek.

Hayes pochylił się gwałtownie do przodu.

Carter? Wstała. Powoli. Rozważnie.

Podeszła do ekranu i wzrokiem wodziła po czerwonych liniach siatki.

„Nikt nas nie zhakował” – powiedziała cicho.

Na początku nikt jej nie usłyszał.

Podniosła głos – nie głośno, ale na tyle wyraźnie, że przebiła się przez panikę.

„System nigdy nie był bezpieczny. Wyciek był już w przekaźniku”.

West odwrócił się do niej. „A skąd, u diabła, możesz to wiedzieć?”

Lekko obróciła głowę.

„Napisałem oryginalny model szyfrowania”.

Cisza zapadła niczym rzucona kotwica.

Reeves przestał pisać.

Hayes wstrzymał oddech.

Nawet West zamarł, mrużąc oczy, jakby próbowała pogodzić prosty mundur ze słowami, które wypowiedziała.

Podeszła bliżej i wskazała na obszar pomiędzy dwoma węzłami.

„Awaria zaczęła się w sektorze czwartym – martwym punkcie danych z dzisiejszego poranka. Rozprzestrzenia się poprzez niezabezpieczone kanały”.

Nikt już się nie śmiał.

Nikt nie szeptał.

Każdy oficer w pokoju patrzył na nią tak, jakby widział ją po raz pierwszy.

I coś zmieniło się cicho, głęboko, nieodwracalnie.

Kobieta, którą przeoczyli, po prostu przejęła kontrolę nad pomieszczeniem, nie podnosząc głosu.

O godzinie 22:00 baza wydawała się zupełnie innym światem. Biura były ciemne. Korytarze ciche. Tylko centrum kontroli operacji jarzyło się nocnym błękitem wyświetlaczy sonarów.

Porucznik Reeves siedział samotnie przy konsoli i przeprowadzał diagnostykę, gdy na ekranie pojawiła się słaba, znajoma częstotliwość.

Theta-7.

Nadal aktywne.

Nadal przecieka.

Przełknął ślinę i zawołał komendanta Cole’a Hartmana. Po kilku minutach Hartman wpadł z zaciśniętymi szczękami, studiując dane.

Wtedy przez drzwi wparował West, ubrany w pognieciony od snu mundur i wykazujący wybuchowy temperament.

„Co się dzieje?” – warknął. „Oby to nie był kolejny fałszywy alarm”.

Zanim Reeves zdążył odpowiedzieć, drzwi otworzyły się ponownie.

Weszła komendant Jennifer Carter.

Ten sam prosty mundur. Ta sama cisza. Ten sam nieodgadniony spokój.

Przeszła przez pokój, nie czekając na zgodę.

„Przełączcie się na szyfrowanie klasy Omega” – powiedziała do Reevesa i Hartmana. „Za siedemdziesiąt dwie godziny. Nie później”.

Pokój zamarł.

West podszedł do niej, a jego głos się podniósł.

„Nie ty tu rządzisz.”

Carter odwrócił się. Powoli.

„Gdybyś był u władzy” – powiedziała – „to byś się odpowiednio zachowywał”.

Nastała cisza, cięższa niż burzowe chmury kłębiące się na zewnątrz.

Hartman nie wahała się ani chwili. Reeves też nie. Natychmiast wykonali jej polecenia.

West bezradnie patrzył, jak jego rozkazy reagują na jej głos — ale nie na jego.

Gdy kilka godzin później M/V Liberty Star wysłał sygnał SOS, to Carter koordynował akcję ratunkową.

To Carter zmienił trasę komunikacji.

Carter, który przydzielał siatki.

Carter, który wysłał samoloty.

Carter kontrolował tempo wydarzeń w pomieszczeniu, zachowując przy tym wyłącznie spokojną precyzję.

Policjanci poszli za nią bez zadawania pytań.

Zachód nie odezwał się.

Nie mógł.

Ponieważ po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że nie jest najważniejszą osobą w pomieszczeniu.

Po prostu nie wiedział, kim on był.

Jeszcze nie.

Ale miał to zrobić.

O świcie następnego ranka wyczerpani oficerowie zebrali się w sali operacyjnej, gdy akcja ratunkowa dobiegła końca. Przeglądali dzienniki misji, gdy zabrzmiał dźwięk głównej konsoli.

WYMAGANE AUTORYZACJA DOWÓDZTWA FLOTĄ

West szybko zrobił krok naprzód, jego głos był napięty ze zmęczenia.

„Kontradmirał Marcus West, Dowództwo Wyspy Północnej”.

Wpisał swoje dane.

ODMOWA DOSTĘPU.

Zmarszczył brwi i spróbował ponownie, tym razem głośniej, jakby głośność miała wpływ na kod.

AUTORYZACJA NIEWYSTARCZAJĄCA.

Reeves spojrzał zdezorientowany.

Hartman wpatrywał się.

Szczęka Westa poruszała się gorączkowo.

Wtedy Carter wystąpił naprzód.

Bez pytania. Bez wahania.

Wpisała długą serię kodów, które mogła wytworzyć tylko pamięć mięśniowa.

Ekran zmienił się natychmiast.

DOSTĘP UDZIELONY
DOWÓDCY FLOTY
SPECJALNYCH OPERACJI PACYFIKU

Pokój zamarł.

Nikt nie oddychał.

Reeves szepnął te słowa niczym modlitwę.

„Dowódca… floty?”

West patrzył, jakby podłoga usunęła mu się spod nóg.

Carter się odwrócił.

Jej głos był spokojny. Ostateczny. Absolutny.

„Jestem admirał Jennifer Carter. Autorka protokołów, które uratowały tę bazę wczoraj wieczorem”.

Spojrzała mu w oczy.

„Wznów komunikację, Admirale. A następnym razem, gdy ktoś ostrzeże cię o martwym punkcie…”

Pauza.

“…Słuchać.”

Wszyscy oficerowie w pokoju wstali.

Zdjęto pokrywy.

Buty ustawione w jednej linii.

A kontradmirał Marcus West – zaprawiony w bojach, o donośnym głosie, niezwykły – podniósł rękę, przełknął dumę i zasalutował kobiecie, z której wyśmiał dwadzieścia cztery godziny wcześniej.

Pozostali poszli w idealnym harmonii.

Carter oddał salut czysto.

Kobieta bez wstążek nigdy ich nie potrzebowała.

Zamiast tego miała przy sobie flotę.

zobacz więcej na następnej stronie Reklama

Następny→