Nigdy nie powiedziałam mojemu narzeczonemu, że zarabiam dziewięćdziesiąt tysięcy dolarów miesięcznie. Zawsze uważał, że żyję skromnie i oszczędzam każdy grosz. Kiedy zaprosił mnie na kolację do domu swoich rodziców, postanowiłam przeprowadzić eksperyment: udawać miłą, bez grosza przy duszy dziewczynę i zobaczyć, jak zareagują. Ale gdy tylko przekroczyłam próg, jego matka zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów i wyszeptała: „Kochanie… dziewczyny takie jak ona polują tylko na twoje pieniądze”. Uśmiechnęłam się tylko. Nie wiedzieli… że kilka minut później zakrztuszą się własnymi słowami.

„Czy… nadal wyobrażasz sobie wspólną przyszłość?”

Spojrzałem na niego w słabym świetle latarni, na jego otwartą twarz, pełną nadziei, niedoskonałą, ludzką.

„Widzę potencjał” – powiedziałem cicho. „I na razie to wystarczy”.

Ale wszechświat jeszcze z nami nie skończył.
Dwa dni później Lorraine zadzwoniła do mnie bezpośrednio.

I nie zadzwoniła, żeby przeprosić.

Wahałem się, czy odpisać na pocztę głosową, ale ciekawość wzięła górę.
„Halo?” – odpowiedziałem.

Lorraine nie zawracała sobie głowy uprzejmościami. „Musimy porozmawiać” – powiedziała szorstko. „Jak kobieta z kobietą”.

Wyszedłem na balkon i zamknąłem za sobą drzwi. „Słucham”.

„Mój syn rujnuje ci całą swoją przyszłość” – odparła. „Znasz go dopiero od roku. Wychowywaliśmy go przez trzydzieści lat. Wiemy, co jest dla niego najlepsze”.

Zachowałem spokój. „Co właściwie, twoim zdaniem, mam do niego pretensje?”

„Stabilność!” warknęła. „Kierunek! Daniel zawsze potrzebował wskazówek. Teraz, dzięki tobie, myśli, że jest jakimś wielkim, niezależnym myślicielem”.

Prawie się roześmiałem. „Jeśli nauczy się myśleć samodzielnie, to na pewno dobrze, prawda?”

Zignorowała pytanie. „A twoje pieniądze… nie udawaj, że to nie ma z tym nic wspólnego. Przyćmisz go. Upokorzysz. Żaden mężczyzna nie lubi, gdy żona go finansowo przewyższa”.

„Nie ma nic upokarzającego w tym, że mam odnoszącego sukcesy partnera” – odpowiedziałem.

Lorraine prychnęła. „Cóż, nie wychowaliśmy go tak, żeby poślubił kogoś, kto by go poniżał”.

„To nie moja rola” – stwierdziłem stanowczo. „Moją rolą jest być przy niej, a nie zniżać się do spełniania twoich oczekiwań”.

Przez chwilę milczała, po czym powiedziała coś, co ujawniło wszystko:
„Już go zmieniłeś. Wczoraj się nam sprzeciwił. Nigdy się nam nie sprzeciwia”.