Moja matka uderzyła mnie w twarz na oczach 200 gości, bo odmówiłem oddania im mojego penthouse’u. To był ostatni raz, kiedy chroniłem ich wizerunek zamiast własnego życia.

Dłoń matki uderzyła mnie w twarz z taką siłą, że mój diamentowy kolczyk poleciał po marmurowej posadzce. Przez sekundę nie było słychać dźwięku, tylko biało-gorący rozkwit bólu i metaliczny posmak szoku. Potem trzask skóry o skórę odbił się od idealnej akustyki sali balowej hotelu Grand View, uchwycony i wzmocniony przez mikrofon, który wciąż ściskała w drugiej ręce.

Dwustu gości westchnęło jednocześnie – okropny, urywany wdech, który zdawał się wysysać z pomieszczenia cały tlen. Potem zapadła cisza. Nie łagodna, pełna szacunku cisza ceremonii, ale oszołomiona, dusząca, taka, w której nikt nawet nie śmie kaszleć, aż dzwoniło mi w uszach.

Stałam zupełnie nieruchomo. Mój policzek płonął, żar szybko rozprzestrzeniał się pod skórą, a kształt jej dłoni już odciskał się w żywym, pulsującym rozkwicie. Aparat fotografa przestał pstrykać.

Zespół ucichł. Kelnerzy wyglądali jak posągi w czerni i bieli, w pół kroku z zawieszonymi tacami i szeroko otwartymi oczami. Nawet głośne dzieciaki przy stoliku numer piętnaście, te, które dziesięć minut temu wrzeszczały i bawiły się w berka, siedziały z otwartymi ustami.